Pisemka na kolanie

Witajcie!

Tutaj znajdziecie kilka szkiców (względnie: wierszy), które zdarza mi się czasem napisać pod wpływem różnego rodzaju natchnienia. Jest to zaledwie wycinek, ponieważ w głównej mierze moje liryki dotyczą sfery emocjonalnej, ale te bardziej ogólne będę wstawiać tutaj, żebyście mogli choć na chwilę oderwać się od mojego publicystycznego stylu :) 

U góry będą pojawiać się najświeższe utwory; te najstarsze znajdziecie na dole.

Miłej lektury!

Szczere kolokwium

Drży mi ręka - z zimna? z lęku?

Gardło zdarte z marnych jęków

Ogłuszonam hukiem ciszy

Panie Boże, czy mnie słyszysz?

Szukam wzrokiem gwiazd na niebie

Widzę, jak je ciemność grzebie

Każda, gasnąc, ze mnie szydzi

Panie Boże, czy mnie widzisz?

Kopię więc rękami w ziemi

Chcąc się schować pośród cieni

Zniknąć z tego świata może...

Gdzie ty jesteś, panie Boże?

Dłoń zanurzam w lepką glebę

Bo tak silną mam potrzebę

Zniknąć, schować się za kratą

Panie Boże, co ty na to?

Zimno wdziera się pod szaty

Drżę już z zimna, z lęku, straty

Tego, co zaprzepaściłam

Panie Boże, gdzie twa siła?

Coś się jednak w sercu rodzi

Chcąc od śmierci mnie odwodzić

Ręce mi blokuje w pracy

Panie Boże, co to znaczy?

Nie czuć zimna... czy to ciepło?

Wręcz gorąco... co za piekło!

Halo, niech ktoś mi pomoże!

Co się dzieje, Panie Boże?

"Czemuś taka przerażona

Skoroś sama chciała skonać?

Jakie może mieć znaczenie

Że ja skończę twe istnienie?"

Nie! Ja tylko... narzekałam...

I się ciągle... umartwiałam...

Żyłam, usiłując skryć

Czy ja zmarłam... zamiast żyć?

"Winnaś pojąć rychło, dziecko

Że cierpienie - nie szlachectwo

Prędzej w piekle - zła, przeklęta

Się obudzisz, niźli święta

Tylko miłość drogą twoją

Dla tych, którzy się nie boją

Trudy poznać i cierpienia

Krętej drogi do zbawienia"

A więc cały czas tu byłeś?

Co widziałeś? Gdzie się skryłeś?

Z szoku opadam w przyklęku

Sama trzymam bat swój w ręku!

Strach? Nienawiść? To nie kara

Czas jest niczym bez zegara

Miarą więc swojej wartości

Ustaliłam dno wściekłości

Czy to znaczy, że świat nowy

Piękny byłby, kolorowy

Gdybym w niego miłość wplotła

A złe smutki w otchłań zmiotła?

Kiwasz głową... o! Niedola!

Taka prosta szczęścia wola?

Myśl ma siłę przestrzeń zmieniać?

Światło wnosić w resztki cienia?

"Drogie dziecko me, kochane

Bez wartości to, co dane

Prawdę, co spotkasz na szczycie

Piękne ci sprowadzi życie

Musisz jednak pójść tam sama

Strachem, bólem wciąż smagana

By zrozumieć, że szczęśliwość

To nie los - a sprawiedliwość"

W radość zmienić każdy smutek

Źródła kluczem, nie sam skutek

W dal z nadzieją spojrzeć umiem

Panie Boże - już rozumiem.

Magia

Magia chwili

Lekkie serce

Rój motyli

Pragnę więcej

Potem cisza

Już powiośnie

Ścięta klisza

W sercu rośnie

Potem jednak

Gdy cię widzę

Wówczas, biedna

Znów się wstydzę

W niebie leżę

Uskrzydlona

Nim dostrzeżesz

Prędzej skonam

Ścieżka

Chłód rzeczywistości smaga jak biczem

Trzęsę się - nie wiem, czy z zimna, czy z bólu

W szalik odziewam zmarznięty policzek

I klękam jak sługa przed szeregiem królów

Jak nazwać zjawisko, gdy czegoś unikasz

Bo to coś nadmierną uwagę przyciąga

Lecz z działań twych nigdy nic nie wynika

Gdyż to znów na nowo do siebie cię ściąga?

A jak iść do przodu, gdy kłody pod nogi

Los rzuca ci stale, lecz bez podpowiedzi

Arsenał rozwiązań w twych sercu ubogi

Gdy broń nie ze złota, ni srebra - a z miedzi

Dziwne uczucie - tak żyć w zawieszeniu

Gdzie każdy poranek przynosi wyzwanie

Nocami zaś śnię o swych marzeń spełnieniu

Znów bez odpowiedzi na żadne pytanie

Jedyną niezmienną myślą w mej głowie

Jest wciąż robić swoje - sumiennie i z wiarą

Gdy życie naucza, choć słowa nie powie

By trwać na swej ścieżce - bez strachu przed karą.

Róża

Małe kwiecie różane

Co chyli się lekko na wietrze

Choć czuje się niekochane

Najgorsze szlaki wnet przetrze

I choć jej cechą samotność

To siła z jej piękna się bierze

Ze smutkiem wiąże ulotność

Po cichu szepcząc pacierze

Boi się przeznaczenia

Gdy pustka z echem się miesza

Ze strachu jest bliska omdlenia

Bo zło już na stryczku ją wiesza

A jednak ma w sobie pewność

Że dźwignie najgorsze ciężary

Gdyż siłą jej własne jest piękno

Nie wygląd, a serca bezmiary

Gdy więc najgorsze zawieje

Zabiorą wszystkich szyderców

Jej duch wówczas nie struchleje

Chroniąc przed losem morderców

Ostanie samotna na świecie

Budując go z trudem od nowa

I będzie on piękne miał kwiecie

To kwiecie, co w sercu swym chowa.

Prawdziwa miłość

Mam marzenie - takie małe

Wielkie czynem, choć nieśmiałe

Aby ludziom pomoc nosić

Światłem liczne życia zrosić

Mam marzenie - nie za wielkie

Aby oddać dobra wszelkie

Wszystkim, którym to potrzebne

Bez nich serce nie jest biedne

Mam marzenie - trochę skryte

Odkryć to, co nieodkryte

By uśmiechem radość zradzać

Drogą przeszłych dni nie chadzać

Wiele marzeń w moim życiu

Zamkniętych w duszy ukryciu

Pragnę w sercach miłość budzić

Kochać świat i wszystkich ludzi.

Waleczność

Gdy stale pragniesz przed światem się chować,

Gdy z trudu nie umiesz już pleców prostować,

Gdy łzy po policzkach płyną bez przerwy,

A w sercu się kończą miłości rezerwy;

Nie próbuj bezmyślnie się z losem siłować,

Lecz wsłuchaj się w boskiej mądrości słowa,

Gdyż mówi: "porażka na twoje życzenie,

Nie klęska sromotna, lecz doświadczenie".

Więc choćby twe nogi sił już nie miały,

Ramiona z wysiłku zaś poddać się chciały,

A gardło zdzierane bezustannym rykiem,

To pomnij, żeś wielkim jest wojownikiem.

Pamięć

Cała nadzieja

Serca zawieja

Bezsennych nocy

W ludzkiej niemocy

Za klifem szerokim

Pod stopą obłoki

Nikt ręki nie poda

Wysiłku im szkoda

Wybór to marny

Występek bezkarny

Tańczyli walca

Deptając po palcach

Podciągasz się sama

Choć na nodze szrama

Boli, doskwiera -

Swą wolność wybierasz

To jest tego warte

Pójścia w zaparte

Za serca podszeptem

Boskości konceptem

Twe życie mądrością

Twa dusza światłością

A siła twa droga

Pochodzi od Boga

Ty w drugim kierunku

Gdzie zero frasunku

Gdzie miłość nieskrycie

Gdzie twój plan na życie

Na ludzkie wołanie

Niegodne czekanie

A serce na dłoni

Przed złem cię ochroni

Polegaj na sobie

W zawiści złej dobie

Bogu dziękuj stale

Za miłości fale

Bo kto się zapomni

Człowieka nie wspomni

To skończy jak szatan

Co ludźmi pomiata.

Pukanie

Puk puk

Puk puk

Podchodzisz do drzwi

Otwierasz i czujesz

Jak pustka z cię drwi

Puk puk

Puk puk

Wyglądasz przez okna

Lecz dusza twa ludzka

Jak zawsze samotna

Puk puk

Puk puk

Podbiegasz do ściany

Dźwięk pustki tak ciężki

Jak z grobu wyrwany

Żadnego człowieka

A jednak ktoś puka

Na co więc czekasz?

Nie zwlekaj - idź szukać!

Puk puk

Puk puk

Wsłuchujesz się w dźwięki

I wiesz, że żaden

Z ludzkiej nie powstał ręki

Puk puk

Puk puk

Zdziwionyś jest wielce

Bo źródłem odgłosów

Nie człowiek - lecz serce

Dum dum

Dum dum

Wsłuchaj się w niego

Bo drogę do szczęścia

Wytyczyć chce twego

Sześćdziesiąt razy na minutę

Bije usiłując wyć:

"Raz, a dobrze przejdź pokutę;

Kochaj, uwierz - zacznij żyć!"

Dom

Szukam wolnej Polski

Gdzie wicher pachnie gościnnością

Gdzie ogień płonie walecznością

Gdzie uśmiech dworski

Szukam takiej Polski

Gdzie miłość ponad wszelką zwadą

Gdzie walka dobrem, a nie szpadą

A grunt niegrząski

Szukam swojej Polski

Gdzie Matka Boża jest ikoną

Gdzie pamięć tradycji ochroną

Tam gdzie dom Boski

Oto moja Polska

To tu mój dom, moje korzenie

Miłość, raj, życia spełnienie

Największa troska

Aniołek

Mamo? Och, Mamo - Mamusiu - to Ty?

Czy słyszę Twój głos, czy to tylko sny?

Coś czuję na skórze... to bicie! Twe serce!

Twój oddech! Jak ciepło, jak miło - chcę więcej!

A jak tu wygodnie! Jak kotek się moszczę.

A co to za odgłos? Och, jak mu zazdroszczę!

On może zobaczyć Twój uśmiech szeroki,

Twe włosy, Twe ręce - och, co za widoki!

Mamusiu? Nie przejmuj się mną zbyt przesadnie,

Radość z bliskości przychodzi mi snadnie,

Bo choć mnie nie tulisz, to tutaj, w Twym brzuszku

Jest cieplej niżeli w najdroższym kożuszku.

Kocham Cię, Mamo, Mamusiu, tak mocno!

Tak mocno, jak trawa zielona jest wiosną.

Złączeni jesteśmy silnymi więzami,

A świat obserwuję Twoimi oczami.

Co to? Dlaczego świat się trzęsie dokoła?

Cóż to za głos rozpaczliwy tak woła?

Skąd wstrząsy i krzyki? Twe serce kołacze;

Powiedz, Mamusiu, dlaczego Ty płaczesz?

Miłością chcę zetrzeć tę zmazę niemiłą

I pojąć nie mogę - co tak Cię skrzywdziło?

Czy ktoś Ciebie zranił? Podpowiedz mi, Mamo,

Jak mam pocieszyć Twą duszę kochaną?

Jak pomóc... ach, co to? Tu igła się wpycha!

Ach, pomóż! Ach, Mamo, nie mogę oddychać!

Dlaczego tak pali? Czy jestem w niewoli?

Ach, pomóż, Mamusiu kochana - to boli!

Ja płaczę bezsilnie, Ty krzyczysz z żałością,

Przez chwilę stajemy się w trudzie jednością.

I nagle - cisza. I wszystko zamiera;

Cieszę się tylko, że bólu już nie ma.

Wtem widzę Aniołka białego jak chmurka.

"Nie chciałbyś zwiedzić Bożego podwórka?

Tam wiele radosnych, pogodnych jest dzieci.

I wieczna szczęśliwość - i słońce tam świeci".

Rozglądam się wokół, bom zgubić się musiał,

Więc pytam Aniołka: "Gdzie moja Mamusia?"

On blednie, zamiera i zęby zaciska,

A mała łza w oku niebieskim mu błyska.

Przytula mnie jednak, uśmiecha się lekko

I zwraca się do mnie: "Kochane me dziecko,

Mamusia twa rękom cię Bożym oddała,

Byś mógł być szczęśliwy - aż tak cię kochała".

Poszedłem z Aniołkiem pomimo swych marzeń;

Po latach pojąłem rangę tych zdarzeń.

Wiedz, Mamo, że od lat Cię opieką otaczam,

Że kocham Cię nadal - i wszystko wybaczam.

Odwaga

Uczą nas strachu przez całe życie;

Zastanów się, powiedz, co ludzie pomyślą?

Wyrywać się pragnę, choć rozum wie skrycie:

Za złe zachowanie do piekła mnie wyślą.

Zaś serce niezłomnie mi w duszy rzecze:

Odwagę miej, kieruj się marzeniami,

Bo jeśli wybierzesz złą drogę wyrzeczeń,

To ty będziesz żyć ze swymi błędami.

Ich aprobata jest krótka, chwilowa,

Nagrody zbiorą kurz zapomnienia.

Przed swym sumieniem się nigdy nie schowasz,

Wnet ujrzysz, co dałaś na stos do stracenia.

Zawsze ktoś zdradzi, ktoś znienawidzi,

Usłyszysz, jak skrycie ktoś przez ciebie szlocha.

Twój rozum z naiwnej postawy twej szydzi,

Więc odrzuć go, walcz i rób to, co kochasz.

I tak zbierzesz rzesze fałszywych kamratów,

Obelgi i niechęć cię nie ominą.

Lecz wówczas już będziesz mieć wsparcie zaświatów,

Twe pełne światłości intencje nie zginą.

Im trudniej, tym Boga w człowieku jest więcej,

Co strach ci zabierze, odwaga ci odda.

Więc pomnij, w modlitwie wyciągnąwszy ręce:

Prawdziwy wojownik się nigdy nie podda.

Czas

Kartki kalendarza lecą jak szalone,

Miesiące mijają pośpiechem natchnione,

Dzień z nocą spleceni jak kochankowie,

Już starość z młodością jednością się zowie.

Wiatr z hukiem się wdziera przez okiennice,

Więc zwracam ku niemu zmartwione swe lice

I szeptem zabijam lęk nocnej ciszy;

Prócz Boga, na ziemi nikt mnie nie słyszy.

Z przestrachem swej duszy zadaję pytanie:

Jeżeli się poddam - co teraz się stanie?

Czy słuch o mnie wszelki na zawsze zaginie?

Co jeśli to śmierci się noga powinie?

Często zaś myślę o zła gęstych masach.

Czy urodziłam się w dobrych mi czasach?

Skąd we mnie ten strach i to zagubienie?

Gdzie znaleźć lekarstwo i ukojenie?

Jak w Naborowskim wierszu widnieje:

Teraźniejszość? Ułuda; to nie istnieje.

Zbyt krótka, ulotna, nie do schwycenia,

Zbyt wiele w niej człowiek ma do stracenia.

A przeszłość? To boli! I niech już nie wraca,

W niej człowiek swą przyszłość, swą duszę zatraca.

Obie są zgubne, bo przyszłość ma za to

Tę cechę, że wiąże swą przeszłość ze stratą.

Czas jest szkodliwy, paskudną jest miarą,

Więc nie pozostaje mi nic poza wiarą.

A w sercu mym wciąż niepewności zawieja,

Więc w Bogu jest moja jedyna nadzieja.

Człowieczeństwo

Daleko na Wschód, gdzie wzrok już nie sięga,

A słońce zachodzi ponad szczytami,

Mieści się dawnej Japonii potęga;

Jej dziejów symbole usłane wiśniami.

Wśród tęgich szczytów i bujnych lasów,

Na skrajnym, biednym, obmarzłym polu,

W cieple ogniska, w jednym z szałasów

Ogrzewa się mistrz starego klasztoru.

Za dnia na polu pomaga wieśniakom,

Hodowlę ryżu i kur prowadzi,

Siłę i wiarę rozdaje biedakom,

Wiedzę o skrytych pragnieniach gromadzi.

Gdy nocą cykanie świerszczy się wzmaga,

Ów mistrz opuszcza drogą mu wioskę

I wchodzi w swój azyl, co żyć mu pomaga;

Świat magii, świat duchów mu zmywa z rąk troskę.

I wreszcie znów może swobodnie oddychać,

Znów uśmiech rozświetla mu twarz niemłodą,

Niepokój ze strachem w ukrycie wnet czmycha;

Spełnienie w swym kunszcie jest jego urodą.

Numerologia i snów symbolika,

Radiestezja i wróżby z ukrycia.

Dla jednych - piekielna to fantastyka.

Dla niego - największy, prawdziwy sens życia.

Nad rankiem zaś wraca do rodzimej wioski,

Od nowa pomaga mieszkańcom zza miedzy,

Rozpędza największe, najskrytsze ich troski,

Dodając nadziei celnością swej wiedzy.

Zbiera uśmiechy i podziękowania,

Łzy ze wzruszonych oczu wyciera.

Takaż nagroda za jego starania;

Co roku plony miłości ich zbiera.

Gdyby zaś znali to źródło mądrości,

Mistrz zwieńczyłby górę heretyckich stosów.

Tu leży granica bliźniaczej miłości;

To smutek, to żal; to ironia losu.

Lekcja historii

Nie wiem, jak to dzieje się?

Tutaj dobrze, nigdzie źle...?

Punkt za punktem wynik zbiera

Niczym giełda bez maklera!

Rezygnuję już z nauki,

Nie lubię "sztuki dla sztuki".

Bez nauki - a tu proszę:

Czterdzieści i cztery procent!

Oni znali; ja nie znałam

I tak lepszy wynik miałam!

Wielką dumę czuję teraz

Zdolna jestem jak cholera! :)

Meta

Otchłań umysłu przeziera przez duszę

Chłód myśli porusza struny głosowe

Intencja płynie przez serca głuszę

Choć rozum chce, to prawdy - nie powie.

Smutek zamyka łzy w szklanej studni

Złość rozpycha się w żyłach łokciami

Strach czeka, aż gniew się z pięści wyludni

Frustracja kaleczy ostrymi szponami.

Głowa opada w swej bezsilności

Pierś drży bezgłośnie w bolesnym szlochu

Pięści już miażdżą paliczków kości

Serce ucieka w szaleńczym popłochu.

Nagle zapada bezbrzeżna cisza

Serce nie bije, krew już nie płynie

Obraz zamiera jak wieczna klisza

I znika; jak rozum, jak ciało - ginie.

Droga

Bez przerwy w mojej głowie

Kołaczą się te słowa:

Odpuść, zostaw, odejdź

Zacznij wszystko od nowa.

Nie wiedziałam, ile mogę

Na swoich barkach znieść.

Okazało się, że tonę

I dwie, trzy - nawet sześć.

Bo chociaż tak się bałam

Błądziłam w gęstej mgle

Zatrzymać się nie chciałam;

Mój cel - wydostać się.

Opadła ściana chłodu;

To światełko w tunelu!

Ruszyłam wnet do przodu -

Dotarłam już do celu.

Wojownik

Przychodzi taka chwila, gdy czas staje w miejscu,

Gdy twój świat zamiera, czekając na znak,

Bo jakieś zwątpienie się rodzi w twym sercu,

A wszystkie myśli - ulotne jak ptak.

I myślisz sobie: co teraz począć?

Odpuścić? Po tylu latach ciężkiej pracy?

Czy warto po całym trudzie już spocząć?

Odrzucić szansę podaną na tacy?

Tyle wysiłku już w to włożyłeś,

Tyle łez, krwi i potu wylałeś,

Tyle krzywd w swoim sercu nosiłeś,

I wciąż nadzieję w nim pokładałeś.

I właśnie ona - nadzieja - silniejsza

Od wszystkich ran zadanych przez czas.

To właśnie ona - nadzieja - zwycięża

W starciu z wrogami większymi od mas.

Zaciskasz pięści, unosisz głowę

I wiesz, jak walczyć, jak dzierżyć swój miecz.

Już samą swą wiarą zwalczyłeś połowę,

Choć krew tych szeregów bezbarwna jak ciecz.

Nie poddasz się, walczysz, póki serce bije,

Bo warto, bo z tego twe życie się składa.

Póki oddech swój łapiesz, póki masz jeszcze siłę,

Nie padniesz, bo tylko przegrany upada.

Szok bije z oczu twych przeciwników,

Wahanie odbija się w ich postawie,

Bo choć ich wzorcem są ludzie z pomników,

Dla nich odwaga brzmi jak bezprawie.

Podstępem kantują i wygrywają,

Gotowi są zabić dla sławy i chwały.

Zaś ty, dla tych ludzi, co przegrywają

Stanowisz zaiste problem niemały.

Więc walcz, wojowniku, o życie i wolność,

O wieczne szczęście, barwione kolorem,

Albowiem z duszy twej bije skromność

I na niej buduje wewnętrzną pokorę.

Polonistka

Czasami czuję, że trudno oddychać

Gniew budzi się we mnie niczym mórz fale

I pierwszy wdech, drugi - nie wolno mi prychać

Sprzeciwu okazać nie mogę już wcale

I myślisz, kobieto, że jak mi zabronisz

Odzywać się, śmiać, płakać i bronić

To duszę mą - wojownika - zniewolisz?

Naiwnaś; nadzieję pozwalam ci trwonić.

Nie zwątpię, nie stchórzę i nie dam się stłamsić

Na każdy atak mam argumenty

Na twoje obelgi odpowiedź ja dam ci

Tak celną, że aż ci pójdzie w twe pięty! :)

Szaleństwo

Zagubiona jestem już od bardzo dawna

Duszo kochana, gdzieś ty przepadła?

W mym wnętrzu już tylko otchłanie, czeluści

Diabeł zabrał serce - już go nie wypuści.

Smutek płynie w żyłach mego ciała

Honor już zapomniał, czym jest ludzka chwała

Uśmiech na mej twarzy dawno już nie gościł

Język też zapomniał już smaku radości.

Choć siedzę w zamknięciu od ponad dekady

Choć ludzie nie chcą oglądać szkarady

Choć sama swoich myśli nie rozumiem

To zburzyć tych grubych murów - nie umiem.

Mój krzyk odbija się od ścian głośnym echem

Uderza w sam sufit, miesza się z oddechem

Wciska się do gardła, od środka mnie dusi

Moimi grzechami i diabeł się nie skusi.

Leżę; sufit nade mną, a ściany wokół

Widzę ducha śmierci, co jak dziki sokół

Do mnie się zbliża; widzę marny los

Zamykam oczy i znikam, nim nadejdzie cios.

List do mentora

Mistrzu,

Ty, który wiesz, czym jest poświęcenie,

Jak wiele lat zabiera perfekcja.

Ty, który w głowie masz niejedno zmartwienie,

A każde Twe słowo to ważna lekcja.

Nie walczysz nigdy, by stać się lepszym

Od kogoś, kto zwie się największym mędrcem,

Bo wiesz, że prawda jest czymś znacznie większym, 

Że walka to starcie nie mieczem, lecz sercem.

Cierpliwe Twe słowa wbijają się w duszę

Jak grot ciężkiej strzały przepełnionej jadem.

Twa światłość i mądrość - dla wroga katusze,

Dla uczniów - prawda rządząca tym światem.

Nie zerkasz w inną stronę, gdy ktoś swą rękę

Wyciąga, by zaznać ludzkiej pomocy.

Ty na nią patrzysz - na Bożą potęgę,

Na dłoń wołającą o skrawek Twej mocy.

Twą bronią - mądrość, Twą myślą - cierpienie

Tych wszystkich dusz wiedzionych na stos.

Twym kluczem - prawda, Twym sercem - marzenie,

By wsłuchać się w mądry, wewnętrzny głos.

Pozwalasz do prawdy dojść żmudną drogą -

Samemu, bez Ciebie u boku.

Choć pot i łzy mieszają się z trwogą,

Dla Ciebie przyspieszam kroku.

Dziękuję, mistrzu, za cenne nauki,

Wieczne i trwałe - jak czas.

Bo chociaż walka wymaga sztuki,

Zawsze spróbuję kolejny raz.

Twe urodziny świętować nam przyszło,

Wszakże ważna to data.

Wspomnijmy więc chwilę urodzin naszego

Nauczyciela, mistrza i brata.

Moja walka

Czasem ciężko złapać wdech,

Zrobić ten ostatni krok,

Policzyć choćby do trzech

I wejść prosto w ciemny mrok.

Szpony strachu atakują,

Wyciskają z oczu łzy,

Pięści w żołądek pakują,

Ranią wnętrze aż do krwi.

Krzyk wyrywa mi się z piersi;

Już nie tłumi go modlitwa.

Brzęk łańcuchów już mnie mierzi,

Mam już dosyć niewolnictwa.

Wstaję - robię krok do przodu,

Mówię "nie" swemu oprawcy.

Nagle me kajdany z lodu

Kruszą się u nóg wybawcy.

Człowiek - boskie to stworzenie,

Każden ma swój posterunek.

Pod tym niebieskim sklepieniem

Należy mu się szacunek.

Nie patrz komuś po kieszeniach,

Nie oceniaj po wyglądzie.

Każdy czeka namaszczenia,

Każdy obok Boga siądzie.

Alkoholik czy narkoman -

Nowe życie już zaczyna.

Nie wiesz, kiedy twoja zmora

Uratuje twego syna.

Szanuj, kochaj i wybaczaj,

A szatana nie bój się.

Nad przeszłością nie rozpaczaj,

Nad ramieniem Boga miej.

Mój los

Nie widzę światła, błądzę wśród cieni,

Już woda drży, muskana przez wiatr.

Już tylko księżyc się w wodzie mieni,

Już z dala piętrzą się szczyty Tatr.

Powiedz mi, mistrzu, co ty byś zrobił,

Gdybyś się zgubił wśród kręgów życia?

Jak szedł byś dalej bez głównej drogi?

Jak wszedłbyś na szczyt nie do zdobycia?

Stoję nad klifem i czuję pragnienie,

By rzucić się w ciemną, bezbrzeżną wodę.

Tym właśnie było moje marzenie:

Z ostatnim oddechem otrzymać nagrodę.

Zmieniły się jednak i czasy, i ja.

Za to zadane swej duszy cierpienie,

Za przeoczenie takiej chwili jak ta

Dostanę tylko twe smutne spojrzenie.

Me siły do walki już ludzie zabrali

Po wszystkich latach toczenia wojen

O bliźnich, co nawet mi ręki nie dali,

Gdy padłam na ziemię, zmęczona tym bojem.

Powiedz mi, mistrzu, o kogo mam walczyć,

Gdy sama zostałam w tym trudnym boju?

Dla kogo energii powinno mi starczyć,

By nieść pomoc komuś twojego pokroju?

O mnie nie warto; żaden krzyż niepomocny;

Zbyt wiele łez krzywdy swojej wylałam.

O ciebie nie muszę, boś wieki i mocny,

Choć krzywdy z twych rąk nigdy nie zaznałam.

Już klamka zapadła; robię krok do przodu,

W ostatnich sekundach żegnam się ze światem.

Przecieram twarz zimną od nocnego chłodu

I skaczę, niby wolna, a wciąż pod życia batem.

Szkoła

Mrok otacza przezroczysty,

Wokół ciężkie jest powietrze.

Mrugam; wzrok mój nadal mglisty,

A kolory coraz bledsze.

Patrzę w okno, a tam kraty,

Choć od zewnątrz niewidoczne.

Już się uśmiechają braty,

Nie widzą tego, co mroczne.

Szkoło!

Tyle czasu tutaj spędzam,

Nie pomijam obowiązków.

Ciężkiej pracy wielka nędza;

Pilnuję porządku związków.

Chciałabym ci podziękować:

Za mój zmarnowany czas,

Za ten stres, bezsenne noce,

Za duszenie się wśród mas

Wciąż modlitwy swe mamrocę.

Dobry z ciebie terapeuta.

Nie nasz - nie! - tych pryncypałów,

Którzy jak dzikie zwierzęta

Dają upust swemu szału.

"Szkoła - psi twój obowiązek!"

"Tłumacz się z nieobecności!"

"Wpłacaj na szkołę pieniądze!"

"Dosyć mam twojej mierności!"

Szczyt dla nas nie do zdobycia,

Szukamy tylko poklasku.

Przez was boimy się życia!

Stres już trzyma nas w potrzasku.

Nic to jednak! My nie damy

Stłamsić nasze duszy małej.

Odejdziecie; znikną pany,

Świat budować będziem dalej...

Drogi Syneczku...

Drogie moje dziecko - jak mam Cię nauczyć,

Że serce ze stali każdy oręż skruszy?

Że miłość to moc silniejsza niż wróg?

Że wiara to droga do Bożych wrót?

Pamiętaj, syneczku, czego Cię uczyłam,

Jak wiele lat swoich Tobie poświęciłam.

Nie dziękuj; chcę tylko, żebyś pamiętał

I swym dzieciom też tyle czasu poświęcał.

Pamiętaj, syneczku, że strach to złudzenie;

Przybędzie i zniknie, siejąc zniszczenie.

A gdy się obudzisz, rozejrzysz dokoła,

Żal ściśnie Twe gardło i rozpacz wywoła.

Pamiętaj, syneczku, by dbać o rodzinę,

Bo ona jest wsparciem w najgorszą godzinę.

Da Ci to wszystko, czego ja Ci nie dałam

I będzie Cię kochać, jak ja Cię kochałam.

Pamiętaj, syneczku, za każdym razem,

Gdy padniesz - wstań, z pewności wyrazem

Namalowanej na Twojej twarzy.

Ubrania brudne, lecz serce - bez skazy.

Pamiętaj, syneczku, że nie dla każdego

Szczęście oznacza coś podobnego.

Dla Ciebie to spokój, dla kogoś - dostatek;

Dla kogoś innego to życie wśród klatek.

Pamiętaj, syneczku, cokolwiek się stanie:

Ważniejsze od brania jest zawsze dawanie.

Rozdawaj chleb innym, a to, co zostanie

Smakować Ci będzie jak najlepsze danie.

Pamiętaj, syneczku, że kocham Cię mocno,

Tak mocno, jak liście zielone są wiosną.

Tak mocno, jak słońce przygrzewa na twarzy;

Przy mnie nic złego Ci się nie wydarzy.

Pamiętaj, syneczku, że jestem przy Tobie,

W zdrowiu, radości, nieszczęściu, chorobie.

Choć mnie nie widzisz, zawsze Cię bronię

Przed krzywdą i kłamstwem diabła w koronie.

Przyjaciel

Drogi Przyjacielu,

Byłeś mi bliski, choć nie wiedziałeś,

Jak słabo wcześniej znosiłam samotność

Nigdy nie brałeś, lecz zawsze dawałeś

To, co - myślałeś - chroniło mą godność.

Nie przejmowałeś się obelgami,

Które rzucali pod moim adresem.

Wierzyłeś, że to, w co parłeś latami

Zwróci Ci czas przepełniony Twym stresem.

O moje uczucia, o wizerunek

O to, co myślą ci rówieśnicy,

Którzy za prawdę mają rysunek

Mnie jako głupiej Twej służebnicy.

Oni nie wiedzą, dlaczego ma noga

Już nigdy więcej nie pomoże mi wstać.

Gdy zaś mnie widzą, ogarnia ich trwoga,

Bo myślą, że siła nie może już trwać.

Widzę w Twych oczach i żal, i smutek

Za każdym razem, gdy ktoś mnie obrazi.

Tym właśnie jest Twego dobra skutek:

Mam siłę do ludzi się nigdy nie zrazić.

Gdyż oni wcale nie wiedzą, co mówią,

Próbują się tylko wyróżnić wśród mas.

Me serce i dusza natomiast się stawią

Na każdą komendę rzuconą przez czas.

Ludzie przeminą, a świat się zmieni,

Więc nie płacz, drogi mój Przyjacielu.

Bez nogi, lecz z sercem - jaśniejszym od cieni,

Bo takich jak Ty na tym świecie - niewielu.

O miłości

Miłość nie wybiera,

Pochłania w całości,

Lata snów zabiera

I w sercach wciąż gości.

Dlaczego więc, kochany,

Po tylu latach szczęścia,

Odszedłeś, zapomniany,

Przez serca ciemne przejścia?

Pamiętasz, kiedy razem

Nad morzem, zakochani,

Z przepięknym krajobrazem

Biegliśmy, złem ścigani?

Ukradłeś dla mnie różę,

Choć tego nie pochwalam.

Na drugą nie zasłużę,

Na trzecią winę zwalam.

Wtedy coś się zmieniło.

Twe uśmiechy zniknęły

Szczęście z oczu nie biło,

A dni nasze minęły.

Wiedziałam to już dawno,

Choć wierzyć nie umiałam,

Że naszą przyszłość barwną,

Zburzyły ciężkie działa.

I nagle to się stało:

Odszedłeś – tak bez słowa,

Wylałam łez niemało.

Wciąż zbieram się od nowa.

Kiedyś Cię zobaczyłam,

Jak szedłeś po ulicy.

Oczom swym nie wierzyłam,

Boś wchodził do kaplicy.

Ty zawsze niewierzący;

Poszłam więc za Tobą,

A ty – jak ptak iskrzący

Jarzyłeś się... żałobą.

Płakałeś i krzyczałeś,

Wciąż przepraszałeś Boga.

Szeptałeś, wyklinałeś

Że kara Twa zbyt sroga.

Podeszłam trochę bliżej,

Przeszkadzać Ci nie śmiałam.

Schyliłam się ciut niżej

Za Ciebie się kajałam.

A Ty nie przestawałeś;

Ze łzami w pięknych oczach,

Błagałeś, namawiałeś

O dłuższe życie – Boga.

Mówiłeś z wielką siłą,

Że Twoja ukochana

Z historią Twą zawiłą,

Nie czuje się słuchana.

Upadłam na kolana.

Tyle lat? Jak śmiałeś?

Gdy ja byłam oddana.

Inną kobietę miałeś.

Byłam już niemal pewna,

Że złamię Ci, co Twoje.

I wtedy myśl Twa rzewna

Wyrzekła imię moje.

I wtedy zrozumiałam,

Że kochasz mnie – o Boże!

Ze szczęścia łez wylałam

Bez przeszkód całe morze.

Strach jednak mną kierował,

Nic się nie odezwałam.

Wyszłam; ból spowodował,

Że całą noc płakałam.

Następny dzień już nastał.

Wyszłam, by Cię szukać.

Lecz ulice tego miasta,

Nie chciały nas posłuchać.

I wtedy już wiedziałam.

Potrzebny mi psycholog.

Z tą myślą wnet spojrzałam

Na wiszący Twój... nekrolog.

Twe imię i nazwisko,

Ten krzyż namalowany -

Przeprosiły za wszystko.

Więc żegnaj, mój kochany...

Sen

Sen - niczym zjawa - przychodzi i znika

Zagnieżdża się w mózgu, trwać nie pozwala

Nie pomoże nawet odgłos budzika

Gdy weźmie w ramiona niczym ciepła fala

Mydli ci oczy, uiszcza pragnienia

Pozwala ci myśleć, żeś jego panem

A tak naprawdę to tylko złudzenia -

To uświadamiasz już sobie nad ranem

Sprawia, że czujesz się lepszy od świata

A ty w to wierzysz, jak ktoś naiwny

Bo możesz kraść, uciekać i latać

Choć obcym ludziom wydajesz się dziwny

Twą myśl zamienia na przedmiot w twych rękach

Więc myślisz sobie: och! Chcę być bogaty!

I nagle twój portfel z nadmiaru w szwach pęka

Ty cieszysz się; nie wiesz, że gonisz w zaświaty

I wtedy ziszcza się właśnie ten moment

Gdy czujesz już uchwyt żelaznej ręki

Budząc się, widzisz snów swoich mankament

Łza spływa po twarzy w geście podzięki

I mimo że sny wywołują twój ból

I tak do nich wracasz, i tak potrzebujesz

Poczucia pewności i władzy - jak król

Że myślą naprawisz to, co zepsujesz

Co nas zaglądasz do tej krainy -

Ja ci nie wzbronię otaczać się kłamstwem

Lecz dobrze wiesz, że na swoje winy

Kłamstwo nie jest nigdy skutecznym lekarstwem.